anima

 

 

DAN COMAN      
Rumunia

Dan Coman urodził się 27-go lipca 1975 r. w miejscowości Gersa, okręgu Bistriţa-Năsăud.
Debiutował w 2003 r. rokiem żółtego kreta w Wydawnictwie Timpul. Następnie wydał tomy: ghinga, Wydawnictwo Vinea, 2005 oraz Słownik Mary, Wydawnictwo Cartier, Kiszyniów 2009. Opublikował również prozę, zob. tomy  nie można mi się oprzeć, Wydawnictwo Cartea Românească, 2010; Parafia, Wydawnictwo Cartea Românească, 2012 oraz Pożycie małżeńskie, Wydawnictwo Polirom, 2015.

 

poemat

nie da się mnie ruszyć z miejsca. w środku nie mam nic ale nie da się mnie ruszyć
siłami jednego człowieka. jak ogromny mebel z jadalni.
jak każda rzecz która sama dla siebie nic nie znaczy.
ale mówię, mówię, aż pęka mi skóra policzków.
nigdy nie przestaję.
cała moja moc skręca się jak sprężyna w głębi gardła
i bije bezlitośnie dźwiękiem o dźwięk. zdaniem o zdanie
nie męczę się bo nie rozumiem nic z tego co mówię.
i nie męczę nikogo bo nikogo już nie ma.
taki się urodziłem. prosto z ziemi prosto nie da się mnie ruszyć
prosto ze słowami wychodzącymi ze mnie. właśnie tak.
jak każda inna rzecz która sama dla siebie nic nie znaczy.

                                               Przełożyła Ewa Rossi

 

ANGELA MARINESCU   

Opublikowała ponad 15 tomów wierszy, m.in. w ostatnim okresie: Kogut ukrywający się w cięciu (1996), Ponowoczesne fugi (2000), Zjadam sobie wiersze (2003), Język zaniku (2006), Śmieszne przygody końcowe (2006), Sprawy osobiste (2009), Intymność (2013).
Wydała tom esejów Wieś po której łaziłam z ogoloną głową, 1996, jak również Dziennik pisany w trzeciej części dnia, 2004.
Dostała liczne nagrody, m.in. Nagrodę Nikity Stanescu  w 1990 r. oraz Nagrodę Związku Literatów Rumuńskich w 2000 r., Narodową Nagrodę „Mihai Eminescu” za Opera Omnia otrzymała w 2006 r. Czasopismo Observator Cultural  wręczyło Jej Nagrodę „Gheorghe Craciuna” za Opera Omnia na rok 2015.

 

Pejzaż

nad niebem rozpostarła się mgiełka.
powietrze jest nieruchome jak jezioro.
młody chłopak patrzy, wykorzystany i nagi, przez okno.
przyszły cyganki z urządzeniami do zamiatania
parków zabaw dla dzieci
by była czysta jak łza przestrzeń pod nosem
progenitury.
koty wylegują się w słońcu, zastygłe,
niczym czarne dziury z oświetlonymi obwodami.
dlaczego miałyby wychodzić na wierzch
ich młode nieprzyzwoicie bezbronne?

bezsilność młodych jest hipoplastyczna i zimna

zostaniesz tutaj,
położony na łasce i na ciemności,
kocie spraw wiecznych,
zostaniesz z nami, nieszczęśnikami.

            Przełożyła: Joanna Kornaś-Warwas

 

 

KRZYSZTOF BOCZKOWSKI   
Warszawa, członek ZAiKS-u.
Laureat Światowego Dnia Poezji UNESCO

 

Życie przed śmiercią

Te wiersze nie są już moje,
To zdjęcia młodości: wycieczka do Czorsztyna,
Spływ Dunajcem,
Ja i Arek na tle Trzech Koron.

Widzę bliskie twarze nieobecnych,
Czarny bez i ceglany mur –
Lecz jestem sam w pokoju:
I patrząc w ciemniejące okno
I w łagodne światło lampy,
Muszę ułożyć
Nie wiersz
Ale sens –
Dalszego życia.

 

 

LESZEK DEMBEK    
Szczecin, Prezes Oddziału Szczecińskiego ZLP.

Nominowany do Nagrody XVIII Światowego Dnia Poezji UNESCO

 

Moja Boska ciotka Sosnowska

Mówiła że nie potrafi się ładnie modlić
Nagrzane drewno owijała starą szmatą
Klękała na nim jak na przydrożnym kamieniu
W kuchennej izbie przed drzwiami
Nad którymi przybito krzyż

Bóg nie mógł uwierzyć
Że można aż tak wierzyć w starą miłość
Otworzył drzwi i zabrał do siebie
Na zapiecek niebiański

Za oknem po ostrej zimie przyszła odwilż
Po bólach ciotki

 

 

DANIELE GIANCANE
Italia

Urodził się w Bari (1948). Jest profesorem na wydziale Edukacji Uniwersytetu im. Aldo Moro. Autor ponad stu książek. Przekładany na języki obce: serbski, hinduski, hiszpański, angielski /Kanada/, rumuński, etc. Laureat nagród krajowych i zagranicznych, redaktor naczelny kwartalnika literackiego „La Vallisa”.

 

Poezja uczy

Poezja uczy nieskończonej złożoności ludzkiej istoty. Jej bogactwo
Zrozumienia bliźniego jest niepomiernie wyższe nad ideologię.
Ideologia twierdzi: to są kategorie,
dzięki którym możesz
zinterpretować świat.
Poezja szepce: każdy człowiek jest odmienny od drugiego.
Kategorie to czyste szaleństwo. Człowiek to myśl, ciało, cierpienie, marzenie,
Pragnienie, jedność. Żadna ideologia nie może tak zestroić się z nim.
Ideologia ma na celu ogólną uniwersalność, poezja myśli o wszystkich
Ludziach i o każdym z osobna.
Nie istnieją kategorie. Istnieje człowiek. Ten jedyny człowiek.

 

           

PETER GEHRISCH
Niemcy

Urodził się w Dreźnie (1942). Po ukończeniu Studium Nauczycielskiego podjął pracę pedagogiczną. Ukończył studia na Pedagogische Hochschule w Lipsku na wydziale literatury i języka niemieckiego oraz studia etyki na Uniwersytecie w Dreźnie. Od r. 1983 publikuje eseje, recenzje i wiersze w dziennikach prasowych, czasopismach, katalogach i antologiach. Inicjator Dni Literatury Polsko-Niemieckiej w Dreźnie, mających miejsce w latach 1993 i 1996. W r. 1996 r. inicjował publikację czasopisma literatury i sztuki OSTRAGEHEGE, której był redaktorem naczelnym w latach 1999 – 2006.

 

         ***

Z każdym słowem
Zatracam pojęcie

Niepostrzeżenie zawróciło moje bogactwo
Postrzegania
Rozmyło się w alfabet
Nosiło
Gorset
Gramatycznych bandaży słowa

Zapomniałem o rozsądku
Oświecenie
Pouczyło mnie jak użyć
Gumowego sznura

Pociągałem zeń i pociągałem
Katapulty pytań bijących
Prosto w twarz

            Przełożył Józef Zaprucki

 

 

PIOTR KASJAS  
Birmingham

Urodzony 3 lipca 1969 r. w Pabianicach koło Łodzi. Mieszka w Birmingham. Poeta, animator polskiej kultury i sztuki, uczestnik międzynarodowych wydarzeń kulturalnych oraz europejskich festiwali poetyckich. Prezes Organizacji Polonijnej na rzecz rozwoju i promocji kultury polskiej „Głos Polskiej Kultury”. Autor kilku tomików poetyckich oraz „Anthology of slavica poetry”.

 

              ***

Setki słów znaczą nasze życie
– Niczym blizny
– Te niewidoczne ciche cierpienia,
Ukryte jak głęboki spisek.

Ranimy się skrywając słodkie emocje
I lękając się końca,
Uciekamy drogą zatracenia, od tego,
Co jest częścią naszego ukształtowanego świata.

I ostatecznie stajemy w cieniu zapomnienia
Z nieczytelną przestrzenią umysłu,
Próbując przypomnieć sobie:
Kim jest osoba stojąca przed lustrem?
Kim jest człowiek noszący koronę złudzeń?

Boimy się tego, co niepoznane,
Lecz wciąż mamy szalone marzenia,
Wciąż kochamy i walczymy o to,
By zachować ostatnią iskrę człowieczeństwa.

 

 

ANDRZEJ KOSMOWSKI   
Warszawa

Na wniosek „Poezji dzisiaj” Laureat  ZŁOTEGO PIÓRA
XVIII Światowego Dnia Poezji UNESCO

 

wulkan albo wizja lokalna

doczołgałem się tutaj nie po to aby sprawdzać
rzetelność bezosobowych policyjnych raportów
ni rozgdakanych dziennikarskich relacji
czy napawać się
słusznością swoich poetyckich wizji

przybyłem tutaj by przysiąść
w medytacyjnym bezruchu
na skraju wciąż dymiącej rany
i delikatnie postawić ostatnią kropkę

w sumie nieważne
czy to co wyleje się z ognistych czeluści
przeistoczy się w pył grzebiący pompeje
lub w bazaltowe cuda wysp szczęśliwych

czy będzie aktem zagłady
stworzenia
albo kolejnym fałszywym alarmem

to mnie już nie dotyczy
doczołgałem się
zobaczyłem
i chyba już wiem

chyba

 

 

ADAM SIEMIEŃCZYK 
Newcastle upon Tyne

Urodzony w 1971 r. w Gródku. Mieszka wAnglii. Wydał tomiki: „Powiedz mi kim jesteś” i „Pomiędzy”, „Zakrzyki”. Jego wiersze znalazły się w antologii „Życiem pisane”. Autor książki „Piękni ludzie. Poeci mojej emigracji” i „Miś”. Jego obrazy i teksty, gdzie ekspozycję obrazów łączy z prezentacją poezji, były wystawiane m.in. w: Białystok: WOAK, w Teatrze Dramatycznym, 2003 na Centrum Expo XXI, Warszawa 2003, La Briquaterie, Amiens 2004, Fédération Léo La Grange, 2005 , FNAC, 2005.Les Galeries Artitude, Paryż 2005 r. Galeria POSK, Londyn 2011. Jest członkiem Akademii Literatury i Sztuki Słowiańskiej w Bułgarii i La Maison des Artistes we Francji. Jego rysunki satyryczne towarzyszyły wystawom Andrzeja Mleczki i pokazywane były w kilkunastu miastach, m.in. Muzeum Podlaskie w Białymstoku. W londyńskiej, polskiej prasie opisuje sylwetki twórców: poetów, malarzy, fotografów, muzyków. Publikował m.in. w pismach: „Niva”, „Kartki”, „Treuburg Post”, „Poezja dzisiaj”, „Miesięcznik”, „The Polish Observer”, „Cooltura”, „Tygodnik Polski”, „Nowy Czas”, „Magazyn Lokalny”, „2B”, „Nasze Strony”, „Brzmienia”.

 

Pióro podarowane

Pióro potrzebne niezwłocznie. 
Do ręki, do nocy, do kartki.
Jego ciężar niezbędny by poczuć lekkość myśli.
Zmieniłem stół. Teraz mam gdzie oprzeć łokcie. 
Pomiędzy dłonią a bielą papieru brakuje jednak czegoś.
Pióro potrzebne natychmiastowo. 
Do rozczytania niewypowiedzianego, 
do tworzenia, 
do wypisania niebieskości oczu.
Wezbrane myśli szukają ujścia do morza 
ciebie.
Zda się też długopis, ołówek nawet – miękki i zatemperowany. 
Pisać, pisać, pisać.
Do ostatniej kropli atramentu. 
Ona przeleje się przez płycizny. 
Usunie jedno ziarno tamujące przepływ. 
Potem następna drobina powędruje do morza. 
Kolejna. I jeszcze jedna. 
Rwące strumienie świadomości przepłyną tamę. 
I wtedy morze wzbierze. 
Poczuję sól na ustach. I słodycz. 
Przypływ ciebie wypełni koryta. 
Ptaki znajdą ryby w płytkich wodach. 
Wzbijając się do lotu poczują wiatr. 
I zawiśnie w powietrzu 
lekkość. 
Pióro podarowane.

 

 

MARIUSZ JERZY OLBROMSKI

Urodził się w 1955r. w Lubaczowie w rodzinie inteligenckiej o korzeniach kresowych. Studiował w Katolickim Uniwersytecie  Lubelskim i Uniwersytecie Wrocławskim; ukończył filologię klasyczną i polską.
Poeta, prozaik, eseista, muzealnik, działacz kultury, edytor. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, laureat wielu konkursów literackich. Opublikował książki: Dwie podróże, Niepojęte, niewysłowione, W poszukiwaniu zagubionych miejsc, Poemat jednej nocy, Lato w Krzemieńcu, Legendy znad Ikwy, Róża i kamień. Podróże na Kresy, Dwa skrzydła nadziei oraz obszerne opracowanie o charakterze naukowym i dokumentacyjno-albumowym Śladami słów skrzydlatych. Pomniki pisarzy i poetów polskich na dawnych Kresach Południowych Rzeczpospolitej (trzy edycje). W latach 2000-2010 dyrektor Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, od 2014 Muzeum Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku.
Od kilkunastu lat organizuje międzynarodowe, coroczne spotkania pisarzy i naukowców  w muzeum im. Juliusza Słowackiego w Krzemieńcu  na Ukrainie, pod nazwą „Dialog Dwóch Kultur”. Posiada szereg odznaczeń, wśród nich „Gloria Artis”.

 

Z cyklu: WIERSZE ZE STAWISKA

             W gabinecie

Światło układa się na meblach
łagodnie przedwieczorne
i tworzy złoty muślin
nalot na rzeczach,
które tu na biurku leżą:
świadkowie dążeń.

Nic nie powróci co tu się zdarzyło, 
myśl – słowo, które za nią biegło.  
Rytm wiersza i melodia zdania
i ciągi widzeń, i – bezsenność.

Cienie wędrują coraz dłuższe,
a noc zapada w mateczniku
książek, obrazów, rzeźb
i sztychów – kosmosu drobnych
istnień, które nikną.

Lecz trwają nadal światy
za zmysłów kurtyną –  –  –

(…)